Üzüntüden ve endişeden patlamak üzereyim sanki bir balonun şaşırtan büyümesi gibi.
Pandemi önü ve arkası perdenin
Oyunda cinayet, işkence, zulüm, katliam, doğanın bile doğasına aykırılaştığı insanlığın kendine en yabancı ve uzak kaldığı bir dönem. Hiç bir insan kendinde değil şimdi.
-Hepten delirdik, hayırlısı…
Acının bağımlısı olduk. Salgınlar, Yangınlar seller isyanlar ve İnsanlar uçak kanadında
Yanan toprağın üstünden şimdilik akıyor tomruklarla birlikte
Yutamadı sırlarını
korkunç bir uğultu homurdanarak
Salladı silkeledi çatladı
Üşüdük sabah olmadan yaz günü
Aklımız gitti evler bitti
Sel ne sildi ne süpürdü aslında
Alevler deyince yere akıl toz oldu
“Hiç Ağustos gibi değil”
Yangın kül olur da küllerinden doğar elbet yine istek.
ne bu güz soğuğu?
Ağzımın tadı bozuldu Ağustoslar gibi.
Papyon Tayfun Türkkan 17 Ağustos 2021
Papyon Tayfun Türkkan 